خیلی وقته که دوباره روی صندلی قشنگم ننشستم و حرفای دلمو

براتون نگفتم

دلم خیلی تنگ شده بود...................

هم واسه شور و هوای اینترنت و این حرفا....................

هم واسه شما دوستای عزیزم..........................................

عید نوروز رو پیشاپیش به همتون تبریک میگم

امیدوارم سال خوبی رو داشته باشین...................................

خیلی دوستون دارم.

           راستی اینم یادم رفت.............

وبلاگم ۱ سال و ۱ ماهه شد

                     کسی نمیخواد تبریک بگه؟؟؟؟؟؟

   بازم دلم  گرفته                                        چند روزیه که رفتی      

دیگه به خاطر من                                     از عشقمون گذشتی  

بمون بذار از اسمت                                     یه شعر نو بسازم      

نذار به جرم دیروز                                       امروزم  و  ببازم      

دارم میمیرم برات                                      بذار بیفتم به پات       

یا اینکه مال من شی                                  به پای تو بمیرم            

عشق می بارد و در جان درختان غوغاست

                                          آسمان محو تماشای اهورا مزداست

           نامش آرامش لبخند زلال زرتشت

                                                یادش آیینه روحانی آناهیتاست 

               سالها میگذرد از غم این داغ و هنوز

                                                در دلم شعله آتشکده هایت بر پاست

          خطی از لوح اوستای نگاهت

                                               سیل جاری شدو فریاد خدایان برخاست

        آریایی تر از اندوه تو اندوهی نیست

عشق می بارد و در جان درختان غوغاست

                                          آسمان محو تماشای اهورا مزداست

           نامش آرامش لبخند زلال زرتشت

                                                یادش آیینه روحانی آناهیتاست 

               سالها میگذرد از غم این داغ و هنوز

                                                در دلم شعله آتشکده هایت بر پاست

          خطی از لوح اوستای نگاهت

                                               سیل جاری شدو فریاد خدایان برخاست

        آریایی تر از اندوه تو اندوهی نیست

پرهای نازکش از دور در آن خورشید سوزان برق میزد

قاصدک از آسمانها به سویم آمد

به پرهای نازکش روی صورت گرمم فرود آمد

آرام آرام روی دستم نشست و زمزمه ای کزد و گفت.........

                       هرچه میخواهد دل تنگت بگو

کمی نگاهش کردم و گفتم .................تو کی هستی؟.....

بالاتر پرید و به آن بالاها اشاره کرد.................

فهمیدم که از پیش خدا آمده............

گفتم تو که از پیش خدا اومدی حرفهای منو بهش میگی؟

لبخندی زد و گفت...........................

من قاصدکی از دره های دور و تنگم................

                              هر چه میخواهد دل تنگت بگو که او را گویم     

اشک از چشمان سردم جاری شد....

نگاهش کردم و گفتم..................

سالهاست که در تنهایی پژمرده ام................

انگار کسی نیست که بال و پری از من بگیرد.......

مرا در آغو ش بگیرد....بوسه ای بر من بزندو با تمام وجود

دوست داشتن را فریاد بزند.....................

من در پی یک نیم نگاه معشوقم

اما افسوس......................به او بگو

                                                     عشقم را به من برگرداند.....

دوست دختر آدم مثل آدامسه....................................

       داشتن یه بسته آدامس بهتر از یه دونه آدامسه.........         

فراموش نکن که پایان هرآدامسی سطل زباله است..........

 پس برای هیچ آدامسی قیمت زیادی نده....................

جویدن طولانی مدت آدامس جز بی مزه شدنش حاصلی نداره

ازدواج مثل قورت دادن آدامس میمونه که هیچ آدم عاقلی آدامسشو قورت نمیده

                                 با تشکر از آقا پوریای گل       

          البته بگن که آقا پسرها نباید این مساله رو جدی بگیرن........

من همون جزیره بودم              خاکی و صمیمی و گرم 

واسه عشق بازی موجها            قامتم یه بستر نرم      

 تا که یک روز تو رسیدی               توی قلبم پا گذاشتی

 لحظه های عاشقی رو              تو وجودم پا گذاشتی

 زیر رگبار نگـــــــاهــت                 دلم انگارزیر و رو شد     

 واسه داشتن عشقت                همه جونم آرزو شد

               ************لیلاجون ***********                                                                                                                                              

درخلوت من نگاه سبزت جاریست

                         این قسمت بی تو بودنم اجباریست

افسوس که نمی شود کنارت باشم

                              بی تو هر لحظه و ثانیه من تکراریست   

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

         همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

                        شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

                                        شدم آن عاشق دیوانه که بودم 

                         در نهان خانهی جانم گل یاد تو درخشید     

                  باغ صدخاطره خندید عطر صد خاطره پیچید  

             یادم آمدکه شبی باز از آن کوچه گذشتیم  

     پرگشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم 

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

      تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت    

                              من همه محو تماشای نگاهت

                                     آسمان صاف و شب آرام      

                                                  بخت خندان و زمان رام

در چشمان زیبایت معنی عشق را فهمیدم

                                      در نگاه براقت با تو بودن را دیدم

از نفس های گرمت  جان گرفتم

                                       از صدای زیبایت ترانه عشق شنیدم

                            ای بهترینم

گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی  

                           با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

با من بیا

تا اوج اسمانها   تا فراز کهکشان ها

تا دم سپیده صبح

تا نسیم شمال دلها

ای ترانه دلنشین من

با من بیا تاخورشید فروزان

تا ماه روشن تابان

آنجا که مهر و روشنی زیباست

دوستت دارم شمیم دلهاست

تو مثل یه ستاره میمونی

که با اومدنش

شب های تارم و روشن میکنه

تو مثل یه گل میمونی

که با اومدنش

باغچه منو پر از عطر عشق میکنه

میدونم که من برات

چیزی جز یه کویر نیستم

اما بازم

دوستت دارم

                                         من در پی تو هر لحظه جان می سپارم

جانم فدایت ای بهترینم

                                             فقط به من بگو دوستت دارم

باز هم صدای رعد و برق باران در گوش من پیچید

شب سیاه از راه رسید

ستاره ها چشمک زنان مرا مینگرند

اسمان انها را نوازش میکند

مادربزرگ قصه از راه میرسد

من لب حوض به اسمان خیره شدم

مادربزرگ زیبا در اسمان آرمیده است

شب چهارده است

به من گریست

دستانش را به طرفم آورد

دستانم را در دستش نهادم

مرا برد

مرا برد تا اوج اسمانها

تا راه شیری کهکشان ها

برایم قصه گفت

قصه تنهاییم  قصه با تو شکفتن

دوستت دارم

عشق من

هر وقت خواستی با کسی دوست بشی

تا مطمئن نشدی که قلب بزرگی نداره با اون دوست نشو

چون باید خودتو کوچیک کنی تا تو قلبش جا بشی

دوستت دارم

برایت میمیرم   بی تو لحظه هایم جان ندارند

من مانده ام  بی کس و بی خبر  تنها غروب مرا سر زنش میکند

برف های اسمان صورت سرد مرا نوازش میکند

ماه در اسمان با لبخوند حلالی اش به من لبخند میزند

ستاره ها غمگین مرا مینگرند

دوستت دارم   عشق من.........................................................................

تو که نیستی تا ببینی...................

                                           گریه های هر شب من.................

بی حضور عاشق تو......................

                                            چه عجیبه گریه کردن.................

تو که نیستی تا ببینی.................

                                            دل آسمون شکسته.................

جاده تا صبح قیامت.....................

                                            من و این پاهای خسته..............

با عبور هر ستاره.....................

                                             روح سبز تو رو دیدم.................

زیرقطره های بارون..................

                                            صدای پاتو شنیدم.....................       

                             ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشاییست

مرا در اوج می خواهی تماشا کن

                            تماشا کن دروغین بودمت دیروزمرا امروز حاشاکن

در این دنیا که حتی ابر هم نمیگرید  

                             به حال ماهمه از من گریزانندتو هم بگذر از این تنها

 نظر یادتون نره................

اگر کسی را دوست داری خردش نکن...........................

  اگر دستی را گرفتی رهایش نکن......................................

مراقب گرمای دلت باش تا کاری را که زمستان با زمین کرد................

                               زندگی با دلت نکند................     

  بر مزار ما غریبان  نه چراغی   نه گلی  نه پرروانه سوزد  نه صدای بلبلی

                    بر سنگ مزارم بنویسید:

 آشفته دلی خفته در این خلوت خاموش

                          که او زاده غم بودوز غمهای جهان گشته فراموش